DALFSEN – Na een wethouderschap van maar liefst twaalf jaar neemt Ruud van Leeuwen in juni definitief afscheid van de Dalfser politiek. Daarmee komt er een einde aan een lange en bevlogen loopbaan in het openbaar bestuur. De markante wethouder kijkt met veel trots terug op succesvolle overheidsprojecten, een slimmere financiële koers en de ongekende saamhorigheid op het gemeentehuis.
Van de klas naar het pluche
Voordat Van Leeuwen in 2014 de overstap naar de politiek maakte, stond hij vierendertig jaar voor de klas als docent in het agrarisch middelbaar onderwijs in Zwolle. Toen zijn partij, Gemeentebelangen, hem vroeg voor het wethouderschap, twijfelde hij geen seconde over deze carrièreswitch op 59-jarige leeftijd. Hij roemt de goede sfeer in de Dalfser politiek, die volgens hem in groot contrast stond met wat hij in het onderwijs gewend was.
“Ik steek er mijn handen voor in het vuur dat ieder raadslid het beste voor had met de inwoners van de gemeente Dalfsen. Dat zorgde voor veel onderling vertrouwen. Ik ben nooit bang geweest dat een collega mij een mes in de rug zou steken,” vertelt Van Leeuwen lachend.
Het eerste college waarin hij diende, voelde voor hem zelfs “bijna als een vriendenclub”. Er moest serieus bestuurd worden, maar onder leiding van toenmalig burgemeester Han Noten barstte het college tijdens vergaderingen soms ook spontaan in zingen uit.
Participatiewet en het stimuleren van werkgelegenheid
Tijdens zijn tijd als wethouder beheerde Van Leeuwen een stevige en veelzijdige portefeuille. Hij was onder meer verantwoordelijk voor:
- Financiën, planning en control
- Waterbeleid, klimaatadaptatie en natuur
- Werkgelegenheid en participatie
- Grondzaken en het project Waterfront
Een van de grootste uitdagingen was de invoering van de Participatiewet, waarbij gemeenten zelf verantwoordelijk werden voor het begeleiden van bijstandsgerechtigden naar werk. “Niemand wist hoe het moest,” blikt hij terug. Door een schoolse, activerende aanpak te hanteren, wist de gemeente onder zijn leiding bijna twee derde van het bijstandsbestand van 270 mensen aan het werk te krijgen. Bij de latere instroom van vluchtelingen creëerde hij een slim financieel systeem: besparingen door succesvolle uitstroom uit de bijstand werden direct geïnvesteerd in het begeleiden van nieuwe groepen.
Bedrijfsmatiger werken en een nieuwe visie
Zijn financiële visie was vanaf dag één helder: ga slim om met gemeenschapsgeld en creëer win-winsituaties waarbij één euro meerdere effecten heeft. Een absoluut hoogtepunt van deze visie was de realisatie van het Waterfront Dalfsen. Ondanks de toenmalige financiële crisis werd de Vechtoever succesvol en binnen budget herontwikkeld, mét woningen, horeca en een toegankelijke waterkant.
Dit project veranderde ook de bestuurlijke houding van de gemeente. Waar Dalfsen voorheen nog wel eens afwachtend naar grote buurman Zwolle keek, begon het college rond 2017 een duidelijkere eigen koers te varen. De gemeente nam steeds meer een voortrekkersrol op zich in de regio, van plattelandsontwikkeling tot de energietafel.
Strijd tegen laagvliegroutes en een historische vondst
Ook op landelijk niveau liet Van Leeuwen van zich horen. In 2015 was hij perplex over de geplande laagvliegroutes van Lelystad Airport over Lemelerveld en Dalfsen. Hij verenigde omliggende gemeenten en uitte op de landelijke radio stevige kritiek op de provincie Gelderland. Burgemeester Noten moedigde zijn rebelse aanpak intern alleen maar aan. Dat Lelystad Airport tot op heden niet geopend is voor groot vliegverkeer, ziet Van Leeuwen als een regionale overwinning.
Iets moois dat zich wél letterlijk in de eigen achtertuin afspeelde, was de ontdekking van de Schat van Dalfsen in 2015. Het grootste grafveld van het Trechterbekervolk in Europa zette Dalfsen internationaal op de kaart. Van Leeuwen hielp zelf een dagje mee met de opgravingen. “Al meer dan 5000 jaar vinden mensen dit een geweldige plek om te leven. De gelukkigste mensen van Nederland wonen hier dus al heel lang.”
Honing, plantenstekjes en een laatste advies
Ondanks zijn indrukwekkende staat van dienst — hij diende ook 9,5 jaar als raadslid — blijft de wethouder nuchter: “Over vijf of tien jaar ben ik vergeten. Je bent net als een voetbaltrainer zo goed als je laatste wedstrijd.” Wat hij gaat missen, is de hartelijke band met het ambtelijk apparaat en in het bijzonder het secretariaat. Als dank deelde hij de afgelopen jaren geregeld plantenstekjes en potjes honing van zijn eigen bijen uit.
Voor de nieuwe gemeenteraad en het aanstaande college laat Van Leeuwen bij zijn vertrek nog één belangrijke boodschap achter:
“Zorg ervoor dat je samenwerkt met wederzijds respect. Denk erom: je zit er voor het welzijn van onze inwoners, niet voor je eigen ego. Hier doen we het op de manier van de band Normaal: Wi-j doet ’t samen, niet allene. Niet polariseren, maar verbinden.”
